تبليغاتX
طلوع عشق

طلوع عشق

ره جانان .... دلسروده از پريسا

هر ره كه تو دادي همه آنجا برهيديم

هر بـال كـه دادي چـو كـبوتر بـپريديم

 

صيـاد اگـر چـه بـر مـا دام بـگستـرد

صيد دل ما گشت و به دامش بخزيديم

 

آن را كه همو دانه و دامست به ره ما

بـر خـوان سخايش بـه تنعم بـرسيديم

 

در كوي تو اميد به وصلت چو رهاييست

بـر درگه تـو جـامـه ي تـن را بـدريـديـم

 

بـر گـرد تـو جانانه زنيم چـرخ پـريـوار

كز چرخ نواي خوش جانان بشنيديم

 

زان نغمه ي جانسوز كه جان را بـفزايد

از ظلمت اين خاك زبون خوش برهيديم

 

پروانه و شمع هر دو چو سوزند و فروزند

در راه وصـالـت ز تـبـاهي بـجهيـديـم

 

هر دم چو رسد شعشعه ي نور جمالت

شعشاع شعاعت همه بر جان بخريديم

 

ما را چو تو باشي ز ازل مقصد و مقصود

از مـحبـس تـن تـا بـه ابـد پـر بـكـشيديـم


+ نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 23:22  توسط پریسا  | 

پریسا ،،،، ساکن جان



هـمه درد مـرا ای جان مـن درمان تویی

به جان خسته ام هم مرهم و جانان تویی


حـرامـم بـاد هـر دم مـن زیـم بی یاد تـو

به قلبم صاحبی آن صاحب فرمان تویی


مونس خلوتگه من ساکنی درجان من

الفتی درمسکـنم برمنزلم سامان تویی


با توام زندان تن باشد مرا مأوای خوش

روشـنان محبسم امّـیـد نـورافـشـان تویی


جمله ی ذرّات من آکنده از ذرّات توست

اخـتر تابان من خورشید افـروزان تویی


گـر بیاسـایـم هـمی در آتـشیـن آغـوش تـو

مأمنم را مشعلی هرشعله ی رخشان تویی


هردَمی خواهم بنوشم زان دَم نوشین دَمت

یـاور شـیـریـن دَمانـم شـکّـر دوران تویی


از برای واژگانت می نهم جان در رهت

دلربای خوش بیانی شکّرین الحان تویی


بیکران دریای جانی،هـم خروشانی بـسی

همنفس دلدارمی امواج جان جوشان تویی


در صفای بحر تو چون رود آمیزم برت

صافی صاف مصفا صُفّه را گویان تویی


این پری بال وپرش را خوش گشوده بهرتو

بال پـروازش تـو بـاشی پـرّ او پـرّان تویی

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم اردیبهشت 1389ساعت 5:24  توسط پریسا  | 

پريسا ،،، عشق و هوس



آتش عشق و هوس را فرقها باشد ميان

اعـتبار عشق را بـر معتبر بـيني عيان


پيشه ي تردامنان را در هوسبازي نگر

همره ابليس مي گردند،همي در خاكدان


عشقبازان را نگر بس سرفرازونيكنام

همـدم اهـل دلان انـدر زمين و آسمان


گرچه سوزد جانشان ازآتش سوداي عشق

درطواف شمع دارند سوزشي پروانه سان


واي بر آنكس كه برهرعهد مي باشد زبون

عـهد و پـيمان بگسلد غـافـل زپـيـدا و نهان


همچو مرداري شود منفور هر جنبنده اي

در شرار نفس خود آتش بگيرد هر زمان


ابتلاي عـشق مي سازد زپي فـيضي مدام

كـين تعالي نايد انـدر چـشم آن تـيره دلان


عهد بـا جانان چـو بندي در بيابان طلب

مرد ره گردي گرآري ذكرنامش برزبان


چون كه باشد عاقبت جسم وتن ما را فنا

اندرين وادي بيابي عمر خود را جاودان


بر حضورعشق آيد روزي اندر روز تو

سفره ي رنگين حق بـاشد ز بهرعاشقان


روشنان هر دلي از عشق مي دارد دوام

جان تو گلگون كند هم از برايش ناگهان


قبله ي اصحاب دل دردل چومي باشد مُقام

كـعبه و بتخانه را فـرقـي نـباشـد در جهان


اي پري! دم دركش وازاين حكايت ها گذر

كنج عزلت را گزين ورنه فنا گردي هرآن

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم اسفند 1388ساعت 5:14  توسط پریسا  | 

داستان راستان

بشنو شرح بنده اي دربند را                       تا بيابي زين حكايت پند را

سال ها بودش درين دنيا اسير                     هم نبودش بهره ي بانگ نفير

دايماً بود همره نا مردمان                          همنشين ناكسان ، نابخردان

عيش وعشرت بود كارهرشبش                   كفر و نفرت بود يار و همدمش

عشق دنيا ديدگانش بسته بود                       همچو زنجيري به پا پيچيده بود

سر به سر بودش به فكر انتقام                    هم نبود آرامشش از صبح و شام

تا بدانجايي رسيد احوال او                       غرقه در اميال گشت و سفله خو

اقربا ومحرمان ازدوراوگشته جدا                با دلي بشكسته ، ذكر اي خدا

فاسدان و نا كسان هم ماه و سال                  قامت او را بكردند چون هلال

ديگرش تاب و توانش رفته بود                   يكه و تنها، قرارش رفته بود

ناگهان آه از نهادش بركشيد                       بر كف ماتم چو جانش را بديد

گفت: يارب! اين تن و جانم ستان                 يا كه من را از چنين غم ها رهان

آمدم بـر درگهت افكنده سر                        عاجز و درمانده و بشكسته پر

عشق دنيا را طلب چون كرده ام                  غافل از يادت چو خاطر كرده ام

شرمسارم روسيه از روي تو                     بنده ام آن بنده ي هر موي تو

لذت دنيا وجودم را بسوخت                       ديده ام از ديدن رويت بدوخت

گر بشد دوزخ مرا در اين جهان                  تو مگردان روي خود ازمن نهان

عاقبت ازلطف حق او شد رهين                  عالمي نورين جبين گشتش قرين

ز بخت نـيك بر او آخـر كـار                     بشد فرزانه اي از بهر او يار

به رويا ديد پيرآگهي شيرين بيان                  مهربان، آگه به اسرار جهان

گفت: تو زني فرياد از دنياي پست               زهرغم را آن به جامت كرده است

جرعه اي از جام حق تو نوش كن               آتش دنيا بدان خاموش كن

او تو را طاقت دهد از هر بلا                    او تو را سازد به لطفش مبتلا

تو نداني از چه در دنيا شدي؟                    تو ز بالا آمدي ، والا شدي

او تو را با دست خود پرداختست                جمله نعمت ها به پايت ريختست

در ره ظلمت دلت روشن كند                     در ره خود جان تو جوشن كند

در چه پنداري پسر؟! از حكمتش                 در مصيبت ها بيابي رحمتش

گر تو خواهي دست تو گيرد هرآن               دست حق گير و برو تا بي كران

حال آن زنگار روحت پاك كن                    تيرگي ها را زجانت خاك كن

تا نگيري هم زكس دست نياز                     روح تو قابل نباشد بر فراز

ور بخواهي روح والا درحضور                بايدت باشد نفرت ها به دور

صيقل روحت چنين آغاز كن                     بند دنيا پاره كن پرواز كن

اين جهان را سربه سر تو واگذار                نفس خود ازكين وعصيان درگذار

روح را آذين نما با عشق حق                     تا كه جانت مي نباشد بي رمق

هر كه شد نزديكتر بر حق پاك                    جان او از رحمتش شد تابناك

تا بيابي خلقتت از بهر چيست                     ما ه وخورشيد وفلك ازبهركيست

عشق او باشد فزون از حدّ  تو                    هست آگه او همي زاحوال تو

نور حق را در دلت روشن بدار                  تا كه نيرويت دهد در كارزار

اينچنين روياي پُر صدق و صفا                   كرد او را بنده ي مهر و وفا

روح سرشار منيّت دور كرد                      چشم دل بگشاد و آن پر نور كرد

گشت كوشايي به دفع هر شرر                    جان خود كردش زظلمت ها به در

باقي عمرش بشد مصروف خلق                   از فلق آسيمه سر برعشق حق

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم بهمن 1388ساعت 3:32  توسط پریسا  | 

دلسروده از پريسا ،،، 8 بامداد ،،، 1388/11/4




آنـكه صافـست و ز اسـرار صفا آگـاه شد

همچوشمعي سربه پايش هرگهي بيگاه شد


ساز دل بنواخت بر آن پرده ي سوزوگداز

آگهي كـز خود بـرون شد جملگي ناگاه شد


چون بزد زخمه به آن زخم دل خونين خود

همره خونين دلان تـا بي كران هـر گاه شد


اي پري!محبوس ماندي اندرين خاك زبون

زانـكه نـفـست هـمدم دوران تـو گـه گاه شد

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم بهمن 1388ساعت 15:50  توسط پریسا  | 

حضرت مولانا


که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست

که آن جا کم رسد عاشق و معشوق فراوانست

که تا نازی کنیم آن جا و بازاری نهیم آن جا

که تا دل‌ها خنک گردد که دل‌ها سخت بریانست

نباشد این چنین شهری ولی باری کم از شهری

که در وی عدل و انصافست و معشوق مسلمانست

که این سو عاشقان باری چو عود کهنه می‌سوزد

وان معشوق نادرتر کز او آتش فروزانست

خداوندا به احسانت به حق نور تابانت

مگیر آشفته می‌گویم که دل بی‌تو پریشانست

تو مستان را نمی‌گیری پریشان را نمی‌گیری

خنک آن را که می‌گیری که جانم مست ایشانست

اگر گیری ور اندازی چه غم داری چه کم داری

که عاشق چون گیا این جا بیابان در بیابانست

بخندد چشم مریخش مرا گوید نمی‌ترسی

نگارا بوی خون آید اگر مریخ خندانست

دلم با خویشتن آمد شکایت را رها کردم

هزاران جان همی‌بخشد چه شد گر خصم یک جانست

منم قاضی خشم آلود و هر دو خصم خشنودند

که جانان طالب جانست و جان جویای جانانست

که جان ذره‌ست و او کیوان که جان میوه‌ست و او بستان

که جان قطره ‌ست و او عمان که جان حبه‌ست و او كانست

سخن در پوست می‌گویم که جان این سخن غیبست

نه در اندیشه می‌گنجد نه آن را گفتن امکانست

خمش کن همچو عالم باش خموش ومست وسرگردان

وگر او نیست مست مست چرا افتان و خیزانست

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم دی 1388ساعت 8:38  توسط پریسا  | 

حضرت مولانا ،،، غزل 338



سـماع از بهر جان بی ‌قـرارست

سبک برجه چه جای انتظارست


مشین این جا تو با اندیشه خویش

اگـر مـردی برو آن جا که یـارست


مگو بـاشـد کـه او مـا را نـخواهـد

که مرد تشنه را با این چه کارست


کـه پـروانـه نـیندیـشد ز آتـش

که جان عشق را اندیشه عارست


چـو مرد جنگ بانگ طبل بشنید

در آن ساعت هزار اندر هزارست


شنیدی طبل برکش زود شمشیر

که جـان تـو غلاف ذوالفقارست


بزن شمشیر و ملک عشق بستان

کـه ملک عـشق ملک پـایـدارست


حسین کـربلایی؟ آب بگذار

که آب،امروز تیغ آبدارست

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم آذر 1388ساعت 12:6  توسط پریسا  | 

پريسا ،،، غبار اندوه



من و اين غبار اندوه ، بــه كـجا رسانـدم باز

كه همي گدازم از غم،چو شكسته بال پرواز


مرغ بي بال پر جان،بنشسته است به كنجي

به خيال روي و وصلت،به اميدت شده دَمساز


تويي آن سرّ نهفته بـــه مــثال كـيــمــيـايي

بــرسـان طـلاي جـودت ، ز بــَر دفــينه ي راز


بشو چو پرده ي سازم،كه نـوازمـت به هر دم

بسُراي شور و نوايم ، مي بخوانمت به آواز


زخـــمه ي ساز دلــم را به وفاي نام مهرت

بزنم به مهرورزي ، بشوم به كـــامــت اياز


بال پــرواز پري را بگشاي ، اشــارتــي كن

پـــر بر پــــرّ دلــم نـه، تا سپارمت همه ناز

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم آذر 1388ساعت 13:12  توسط پریسا  | 

پريسا ،،، دنياي حيراني



دلم بـگرفته زين عالم ، زهي آن عـالم بـالا

كه تابي بيش ازينم نيست،برفته نوردر يغما


عدوّت بر عطوفت ، سراسر گـشته است چيـره

عدالت را نباشدهيچ معنا،صداقت نيست پا برجا


ازاين آفات ظلماني ، دريـن دنـياي حيراني

شـكايتها بـخواهم بـرد به آن ديــوان اســتيفا


بـشويم دست،سپارم ارض را ارزاني دونان

شوم ايـمن،روم مـن زودتـر زيـن عالم سفلي


چه خوش باشد همي واصل شدن بردرگه جانان

بـگردم فـارغ از خـاك و رسـم بـر طـارَم اعلي


سعادت را به بر گيرم،چو يوسف پركشم از چاه

كواكب مصرمن گردند، گزينم خـوش تـرين ماُوا


شده سرتا به پا چون شمع،سوزان اين تن وجانم

چـه پـايي اي پـري ؟ پـرواز كـن بـر عـالـم عليا


+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم آذر 1388ساعت 17:43  توسط پریسا  | 

پريسا ،،، نامردمان فتنه جو



آه زيــن نـا مـــردمان فـــتنه جو

سركشان ، گردن كشانِ كينه جو


مــردمي كز مــردي و مردانـــگي

عاري اند و عاريّت را جست وجو


مرده دل، نـمروديـان را پــيرُونــد

آتــش انـگيز و كــژند و سـفله خـو


عـقـل بـر چـشمانـشان و خـود سـفـيه

رشك بردانا برند و اَلكن اند درگفت وگو


تــيره گــردانِ هـــوا و آب و خـاك

همچو دود وسيل،چرخان سـوبه سـو


در بــهاي حادثــاتِ خــوي شـان

خود همي آواره اند،هر كو به كو


بـي سـخن ، نابخردند و كــور دل

رو، سيه، آويـخته بر هـر تارِ مـو


حــيله گــر ، مستـمسكِ آشوبـــها

غــافل و مــنكَر زِ يادِ حق وهــو


تن را مي پرورند و روحِ خود در كاستي

سرخوشاني بي نصيبند و عـاري از رفــو


بارالها،اين دغايان بركفِ خودْشان نشان

هيچ مخلوقت نشايد طرِْفِ ايشان يـك كفو


اي پري! تـو غم مـخور زيـن زرد رويانِ دغل

بحر هستي باشدت بر جان تـو خوش رنگ وبو

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم آذر 1388ساعت 14:32  توسط پریسا  |